Özet

Her zamanki gibi, tren kalabalıktı. Koltuğunda oturan kız, koltuğunu yaşlı bir adama verir. Ama sonra bir başkası geldi. Film, sıradanlık ortasında acı çekenleri tasvir ederek, modern çağda "acı" ve "nazik olmanın" ne olduğunu soruyor. Bu eser, Hiroshi Yoshino'nun bir şiirine dayanan Wataru Takada'nın söylediği bir şarkının dünyasını animasyon olarak sunuyor.