Özet

Beş yaşındaki Mameta, dedesiyle birlikte yaşıyor. O, gece yarısı tuvalete gitmesi gerektiğinde her zaman dedesini uyandırarak yanına gelmesini isteyen çekingen bir çocuk. Avludaki dev kestane ağacının gölgesi onu korkutuyor. Dede ona, yılda sadece bir kez, 20 Kasım'da, cesur bir çocuğun ağaçta bir ışık gördüğünü anlatıyor ama Mameta yine de çok korkuyor ve uyumaya gidiyor. Ama o gece, dede yoğun karın ağrısından muzdarip oluyor ve Mameta, korkularını unutarak, doktoru çağırmak için dağdan yalınayak koşuyor. Dağa geri dönerken, doktor onu sırtında taşıyor ve doktorun sırtında otururken, Mameta ağaçta bir ışık görüyor. Yine de, ertesi gece ve ondan sonraki gece, dedesinden tuvalete gitmesi için onunla gelmesini istemeye devam ediyor. Hikayenin özü dede ile Mameta arasındaki bu sözle özetleniyor: "Kendini asla zayıf veya çekingen olarak düşünmemelisin. Kalbinde sevgi olduğu sürece, yapman gereken şeylerin üstesinden gelebileceğini göreceksin."